عدم نقل چنين ميراث گرانبهايى ( كه بنا بر نقل مجمع الزّوائد هيثمى مشتمل بر جميع وقايع آينده و امور مهمّ مربوط به سرنوشت اين امّت بود ) گذشتگان را مورد مؤاخذه قرار بدهند ؟ چرا و به چه دليل از نقل اين اثر گران قيمت خوددارى ورزيدند ؟ پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله در آن خطبه حمد و ثناى الهى را به جاى آورد و مردم را به آن چه كه خدا مىخواست موعظه كرد . پس مواعظ رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در روز غدير چه شد ؟ تذكّرات آن سرور در آن روز چه شد ؟ چرا خطبه را ترك كرده و نقل نكردند ؟ مگر اينان حافظان سنّت رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله نبودند ؟ مگر وظيفهء مسلّم آنان نقل فرمايشات دُرَربار آن سرور عالميان براى امّت نبود ؟ چه شد كه با خوددارى از نقل چنين ميراث پربهايى خسارتى جبران ناپذير بر پيكرهء ذخاير علمى اين امّت وارد نمودند ؟ آيا جوابى قانع كننده براى اين خطاى گذشت ناپذير مىتوانند ارائه دهند ؟ نكتهء دوم . در علم حديث ، قانونى وجود دارد كه مىگويند : الحديثُ يُفَسِّرُ بَعْضُهُ بعضاً ؛ برخى از حديث‌ها ، برخى ديگر را تفسير و بيان مىنمايند .